zondag 4 september 2016

3 hollandezen en een contra-bus


De motor ronkt. Soms een kleine pruttel. Daar is ie dan. De Hoeffalize camingheuvel.
De spanning van een wielrenner onder aan de Ventoux. Hoe zal de beklimming gaan, gaan we het wel redden? Hoeven we niet te worden geduwd?
2 jaar geleden kwamen we hier amper naar boven. Wat een zegenrit naar huis had moeten worden, draaide uit in hangende kopjes en een sleepauto. Dit keer willen we het anders. Met opgeheven hoofden en op eigen kracht.

Daar gaan we. Alsof het niets is, alsof we niet ooit een volledig team mannen nodig hadden om boven aan te komen, schiet de Sunrise omhoog. Boven gooien we nog even een nonchalante hand omhoog naar de campingbar en weg zijn we. Dahaaaag vakantie!

Inmiddels rijden we een trotse 90 km per uur op de snelweg. Tijd om terug blikken op de afgelopen 3 weken vacance avec le Sunrise. We waren in Frankrijk. Zuid Frankrijk zelfs. We waren in plaats van met 2 met 3. Het was geen dag onder de 30 graden. Het was heet, het was goed.

Een paar kleine uitdagen horen erbij. De eerste uitdaging diende zich wel iets sneller aan dan gehoopt.
Net in Antwerpen, nog geen 1,5 uur onderweg. Een kleine misser op de navigatie, dus we worden de stad ingestuurd. Daar staan we voor een stoplicht. Ronk, ronk, puf, zucht en dan een stilte. Motor is afgeslagen. Opnieuw starten wil niet. Geen eens een klein protestgeluidje bij het omdraaien van de sleutel. Hij doet echt nul, niks, nada.
Achter ons vormt zich een rij geïrriteerde en claxonnerende Belgen. Amai, ge staat hier gevaarlijk.
‘We moeten een stukje duwen.’ zegt manlief, alsof t niks is. Alsof de camper niet 2,5 ton weegt.
‘Maar, ik heb Schiphol-armen’ stamel ik nog. We hebben geen keus. Slappe lach maakt zich van me meester en we weten dankzij de goed ontwikkelde biceps van mijn man en mijn slappe armen maar volledige toewijding, de camper toch naar een veiliger plaatsje te duwen. Das pas amai.
De problemen vallen mee, Robert heeft zich ontwikkeld tot amateur monteur en stelt een snel-diagnose (kapot-knipperlicht zorg voor problemen met startmotor) en weet het ook nog binnen 40 min te fixen.

De tweede uitdaging vond plaats op terugweg. Wederom geen zin om te starten, maar dit keer een eenvoudiger probleem en een beter plekje, dus met een paar keer vloeken en 2 zwarte handen rijden we weer weg. Hartje die man.

Hij heeft namelijk ook nog een geniaal vouwbed in elkaar geknutseld onder tijdsdruk in de weken voorafgaand aan de vakantie. Bestemd voor ‘de derde man aan boord’ (le bèbè), die deze vakantie voor het eerst meereist in zijn zitje op de motorkap. We hebben van te voren geoefend. We kozen de koudste pinksternacht sinds tijden uit om te ‘baby-camper’ testen. ‘T kind vindt het net zo fijn als zijn papa en mama. Lekker slapen op een ronkende motor en je vader en moeder altijd dichtbij. Niks staat ons in de weg om een heerlijke vakantie te hebben met zijn 3-tjes. Om meerdere redenen hebben we hier zo naar uitgekeken. En zo geschiedde het.

De grootste uitdagingen waren namelijk verder. Nemen we witte of rode wijn. Gaan we naar het riviertje of naar het zwembad? Wandelen of fietsen? Koken we zelf of gaan we uit eten? Je kent het wel, van die lastige vraagstukken.

Onderweg hebben we weer vol enthousiasme naar andere campers gezwaaid, leuke mensen ontmoet en weer trots de camper aan hen geshowd, maar de echte show-steler bleek toch dat kleine blonde mannetje. En terecht.

Als zijn komst voorspoediger was gegaan, hadden wij geen Sunrise. Nu konden we met de Sunrise én hem naar de Ardèche, waar de wortels liggen van onze relatie. De cirkel was rond. Zo trots als een aap met 7 lullen.

En dan nu weer terug naar de realiteit van huis en dagelijkse beslommeringen, dromend van een volgend avontuur.
Oh en mocht je je afvragen waarom het zo stil is op dit blog. Zie mijn andere blog (mamaahh); iets met de Factor Tijd.
 
Toedeledokie!
 




 

zaterdag 6 december 2014

The crazy camperz and the Missing Link


Waar waren we ook al weer? Juist.
We werden naar huis gesleept eind september.

Al snel daarna werden de dagen korter en daalde de temperatuur, de herfst zet zijn zin door en de blaadjes dwarrelen melancholisch van de bomen.
Troosteloos stond de Sunrise op een parkeerplaats achter ons huis. Zucht. Het lijkt leek alweer eeuwen geleden dat we met een zonnetje op onze giechel zorgeloos door de Franse provincie toerden.  Ik betrap mezelf er op dat ik soms iets ga ‘lenen’ uit de camper en dan blijf ik even zitten in de camper. Ik zit daar dan het vakantiegevoel terug af te dwingen.
Hoe hard je je ook voorneemt dit jaar echt langer chill te blijven en niet te stressen na je vakantie, het dagelijkse leven en alle slechte gewoonten kruipen snel weer tevoorschijn en  ‘plof’ daar gaat je chill.  

Gelukkig ontmoeten we spontaan bij de benzinepomp een nieuwe campervriend; Tom. Hij heeft net een geweldige grote blauwe oude camper gekocht. Hij gaat er lekker mee naar Spanje, overwinteren. Hoewel ook hij wel even moeten wennen aan alles wat er komt kijken bij zo’n gevaarte, brengt hij bij ons weer wat vakantiegevoel terug. Robert helpt met klussen in zijn camper en Tom laat ons meegenieten van zijn muzikale talent. Gitaar+zang+wijntje= ‘plof’-> chill!

Ondertussen maken we ons ook wel zorgen over hoe verder met onze grote liefde. Want dat buitenstaan in ons koude kikkerlandje daar worden zomerse campertjes niet blij van. Maar ja, de diagnose van de ANWB meneer was duidelijk. Goede motor, maar wel serieuze problemen. Manlief krabte regelmatig aan zijn hoofd en zocht op internet naar onderdelen. Gelukkig; collega Peter blijkt serieus verstand van motoren te hebben en biedt zijn hulp aan. Is de redding nabij?
 

 
De mannen gaan aan de slag, de motor wordt helemaal uit elkaar gehaald en ligt in 100 stukjes verspreid door de camper.
Ik voel me nutteloos, dus doe wat ik hoor te doen. Koffiezetten, broodjes ei maken en regelmatig roepen dat het schafttijd is.
De technische kreten vliegen me om de oren en ik kan helaas niet invullen of ze hoopvol zijn of niet.
Ondertussen draait de pakketbezorger overuren om alle pakjes met onderdelen uit verschillende landen te bezorgen. Het zit niet mee. Schroefje A is te groot, Tangetje B doet het niet en Klepje C wordt al 30 jaar niet meer gemaakt…  

De parkeerwacht en de wijkagent hebben ondertussen klachten uit de buurt. Buurtbewoner(s) blijken zich te storen aan de Sunrise. Hun vakantie gevoel is schijnbaar ook onder het nulpunt gedaald.
We leggen uit dat we zelf ook echt graag willen dat de Sunrise ergens met een dak boven zijn hoofd staat, maar dat rijden een beetje lastig is zonder motor…. De gemoederen worden weer even gesust, want de wijkagent en de parkeerwacht vinden het stiekem dapper en leuk wat wij doen. Jammer dat mensen niet meer gewoon aan ons zelf iets komen vragen maar gelijk klagen bij oom agent. Weer een beetje chill zakt bij me weg. Adem in, adem uit.

 
 
 
 
Gisteren moest de grote dag zijn: Peter offerde weer zijn vrije uurtjes op  en de mannen gaan dapper aan het werk. Alles weer in elkaar en dan de sleutel omdraaien en dat magische geluid horen, dat is het doel van de dag!  Het is een regenachtige, koude sombere dag die zijn reputatie waar maakt.
Een paar uurtjes later blijkt het namelijk weer niet mee te zitten. Dus pakjesavond of niet, Robert en Peter klussen, geheel in stijl van een moderne zwarte Piet, dus met zwarte vegen, verder.

Als ik om 23.30 thuis kom van een hysterische pakjesavond zonder ‘oom Robot’, zijn de mannen nog bezig en helaas hoor ik geen motor draaien. Voorzichtig peil ik: ‘uhm schat, lukt het??’.  Het antwoord is zoals verwacht: “Nee het lukt niet… KAK! “
De 2 ‘pietjes’ ruilen teleurgesteld hun moersleutels in voor een alcoholische versnapering. Waarom start hij nou niet!!????

Iets met de druk/compressie!?
Ik zie dat het mogelijke ontbreken van druk in een motorblok zorgt voor een teveel aan druk in de koppies bij de mannen. Voorzichtig probeer ik nog sinterklaas-style te grappen; ‘pas maar op: straks  leidt dit gebrek aan compressie bij jullie tot een grote winter- depressie’.
Er wordt niet hartelijk gelachen. Me and my big mouth….

De volgende dag breekt aan en de zon schijnt. Altijd behulpzame buurman Arnold en zijn meisje zijn in het bezit van een compressiemeter. En wat blijkt, niks aan het handje. We hebben druk!!
Een niet goed afgestelde ontsteking was de enige missing link. En dan……. Afstellen, sleutel omdraaien en voor het eerst in ruim 2 maanden klinkt in ons oor; tuf, tuf, tuf, pruttel en VROOOOOOOOOM!

Robert moet bijna huilen van blijdschap.

Joepie de poepie!

Nu nog de laatste puntjes op de i en dan mag ze lekker in winterslaap met een dakje  boven haar hoofd. Ik ga nog snel een paar glazen warme choco in de camper drinken met de kachel aan, en dromen over dit voorjaar en alle mooie tripjes die ons weer staan te wachten als happy campers. He! PLOF! Daar is ie weer; mijn chill! ;).
 
Hiephoi allen!

PS ondertussen wachten wij met spanning af tot dit voorjaar. Het nieuwe caravanityboek komt uit en *tromgeroffel*: WIJ STAAN ER IN!
Zie hier deel 1 van het Caravanity boek.

 

 
 

maandag 29 september 2014

Op avonturen.....!

 
Terwijl ik dit blog schrijf rijden we met onze billen samengeknepen op de Belgische snelweg. We zijn bijna thuis; 200 km nog... We hebben er ruim 2400 achter ons!
Waarom dan die samengeknepen billen, vraag je je af?
Geduld vrienden, dit vertel ik aan het eind van het blog. Allereerst neem ik jullie mee naar de avonturen die wij de afgelopen 2 weken hebben beleefd op vakantie met de mr Sunrise the LT Volkswagen…

Ik wil graag aftrappen met wat tips voor beginnende camperaars (mochten jullie ambitie hebben: lees en leer).

Tip 1
Koop van die grote gele dingen voor onder je wielen voor je naar het buitenland gaat. Niet ieder land blijkt zo plat als nederland...(duuuuhhh). En 'de veel wijn + scheef in een hoogslaper combinatie' doe je liever niet al te vaak.
Tip 2
Neem een kaart mee van het betreffende land van bestemming. TomTom blijkt DomDom voor oude campers. Zo kun je zelf de mooiste, rustigste en meest campervriendelijke paadjes uitzoeken. En waarom de snelweg als je toch niet snel kunt!?
Het schijnt overigens dat deze kaartlees-tip minder aan te bevelen is in geval van relatieproblematiek, maar voor ons pakte dit echt hartstikke prima uit (......of nou ja, meestal dan ;).
Tip 3
Koop een ACSI camperpas en ga buiten het seizoen op vakantie. Je krijgt enorme kortingen op de mooiste (en normaalgesproken duurste) campings. Vergeet niet naar alle andere camperaars te zwaaien onderweg. Dat hoort.
Tip 4
Denk niet dat een camper onhandig is (dat dacht ik zelf namelijk vroeger), omdat je dat je dan niet 'even boodschappen kunt doen'. Onzin!! Je hebt fietsen dus je bent superflexibel. Bovendien is het juist vet handig als je iets gaat doen en je altijd alles bij je hebt (incl. je eigen wc!)!

Tip 5
Neem altijd mee: ducttape en tai rips. En neem vooral ook mee: veel en als ik zeg veeeeeeel dan bedoel ik ook echt veel: geduld, peace and love. Deze tip wordt later verder toegelicht en staat in verband met de eerdergenoemde samengeknepen billen.

Dit zijn de belangrijkste tips. Natuurlijk hadden wij dit allemaal uitstekend voorbereid (lees een licht cynische ondertoon).

‘Maar Janne, vertel, vertel: hoe was de vakantie met DE camper????’

Het was top! Frankrijk hebben we weer op een heel andere manier gezien dan we al kenden.
Normandië was goed voor ons; mooi weer, fijne omgeving en sportieve tripjes!
In  de Jura/Vogezen hebben we veel natuurschoon bewonderd en beklommen. De camper bracht ons ondertussen braaf van camping naar camping.
Wij verdubbelden op die campings wel het bezoekersaantal en halveerde de gemiddelde leeftijd. Dat was een aparte ervaring, maar dus wel heerlijk rustig.
 
 

Onderweg hebben we meerdere spannende avonturen beleefd, zowel camper-gerelateerd, als niet camper-gerelateerd. Omdat dit ten slotte een camperblog is zal ik er daar 1 van uitlichten(de niet campergerelateerde blijft dan exclusief voor intimi; maar iets met: via ferrata, + tres, tres difficile + denken ‘dat kunnen wij’ = overhang, overhang, overhang, paniek, spagetti-armen, boehoe  ik ben een slap meisje, huilen en hyperventileren en blauwe armen. Zonder al te veel te willen weggeven, natuurlijk..):

Het camperavontuur heeft alles te maken met deze foto en ging als volgt:

 
.........
 
We stonden op een prachtige camping in de vogezen, de campereigenaar was een aardige, praatgrage man. Aangezien mijn ‘Francais’ wel een oppoetsbeurt kon gebruiken, kletste ik bij het afrekenen even gezellig met hem.
Hij vertelde dat er in de omgeving een prachtig meer was en dat we echt niet weg konden gaan, zonder daar te hebben gewandeld.
Tips van locals zijn meestal de beste, dus zo gezegd zo gedaan: wandelschoenen aan, camper in en op naar het meer! De camper bracht ons keurig boven op de col (weliswaar in de eerste versnelling en met max. 15 km p/u, maar toch).
De wandeling en het lac des Perches waren inderdaad oogverblindend mooi, vooral met de herfstkleuren nu. Voldaan komen we terug bij de camper.
Omdat het zo’n mooi plaatje was besluiten we nog even een foto schieten van de camper met bergen op de achtergrond. De camper moet alleen even een stukje worden verplaatst; ongeveer 100 m over een parkeerplaats, hoe moeilijk kan het zijn!?
Robert start en rijdt in mijn richting, terwijl ik aanwijs waar de camper ongeveer moet komen voor de foto.

Totaal onverwacht zie ik, als in een aflevering van Topgear, de camper eerst omlaag en vervolgens omhoog vliegen!! Robert zijn gezicht trekt wit weg...
In de binnenspiegel ziet hij een tsunamie van olijfolie op zich af komen, gevolgd door een enorme stofwolk die zich een weg baant door de camper (dit blijkt later melkpoeder te zijn).
Na eerst even een paar seconden beduusd en met opengevallen mond naar elkaar te hebben gekeken nemen we de schade op.
Als het poeder is neergedwarreld zien we een mengsel van olijfolie, zongedroogde tomaten, koffie en melkpoeder neerdruipen langs onze mooie net gewitte wanden. Ook de keuken en op de nieuw gestoffeerde kussens zitten er helemaal onder. De vloer licht bezaait met kapot glas, hagelslag en allerlei potten...

Oorzaak van deze miniramp: er zat een enorm gat in de weg! De camper maakte zo'n stuiter dat het voorraad kastje open werd geslingerd en de inhoud ervan de camper in werd getorpedeerd.

“Ik, ik, ik weet geloof ik niet waar ik moet beginnen met opruimen…” stamel ik tegen mijn nog vloekende aanstaande...

We zuchten een aantal keer diep en beginnen stilletjes maar vastberaden te poetsen. Uiteindelijk zitten er alleen op 1 kussen behoorlijke olijfolievlekken, maar gelukkig verder weinig blijvende schade.
Dat ik tijdens het vloerpoetsen ook nog mijn knie pijnlijk verdraai maakt de chaos die dag helemaal compleet. En dat na alle stoere bergbeklimmingen! Gelukkig 1 en al zen, want we hebben vakantie!




 

 

Onze laatste vakantie bestemming na dit avontuur zijn de belgische Ardennen. We rijden richting Houffalize, naar een camping waar Robert tijdens zijn schooltijd is geweest en waar hij de eigenaar nog van kent.
Een warm welkom (met een koud glas Leffe) wacht ons bij aankomst. Na het eten besluiten we nog een biertje doen in de bar. Een biertje blijken er iets meer te worden. Als ook nog een delegatie mannen van coca-cola-noord-oost-Nederland ons komt vergezellen in de bar raken we de tel van het aantal drankjes definitief kwijt. Wat een topavond! (bedankt CenP buitensport!)

De volgende dag voelen we ons, vreemd genoeg, niet zo fit. Het schijnt goed te zijn om dan iets actiefs te doen, dus we trekken de wandelschoenen maar weer aan om ons wederom richting een meer te begeven. De camper heeft ook een kater, denken wij, want hij start moeilijk. Uiteindelijk, na 4 x afslaan, moeten het campingpersoneel en de mannen van cola moeten ons de camping afduwen.
Hmm, niet echt rock 'n roll....
Ook berg-op loopt de camper slecht. En dat terwijl hij het (op het accu probleempje na dan) zo goed heeft gedaan!
Robert laat er geen gras over groeien en onderzoekt de motor. Hij vind 1 slang die los zit en 1 slang met een scheur. Motoren schijnen dat, voor zover ik er verstand van heb, niet echt leuk te vinden.
 


Lang verhaal kort, wij moeten naar huis, want de plicht roept. De slangen worden proffesorisch gerepareerd en we rijden. Alleen niet echt veel harder dan 70 in zn 3. Dus. Thuis maar weer even een beetje klussen dan! En voor nu: billen samenknijpen (inmiddels hoeven nog maar 100 km) en lief lachen naar mensen die geïrriteerd achter ons zitten! Ze zijn natuurlijk ook gewoon stik jaloers dat ze zelf niet in zo’n mooie camper op vakantie zijn geweest. Lekker puh. Alles komt vanzelf weer goed. Wij hebben in ieder geval weer genoeg energie na een onze vette trip.

The end!
 
 
 ..............

Dit had het einde van dit blog moeten zijn... Helaas kreeg het verhaal een ander staartje. Na de laatste keer tanken gaan we niet meer harder dan 60 op de snelweg en vormen we officieel een gevaar op de weg. We besluiten onze trots uit het raam te gooien en bellen de ANWB. Diagnose: koppakking kapot dus 2 van de vier cilinders doen niet meer mee. Je hoeft geen verstand van auto's te hebben om te snappen dat dat niet best is.
Het goede nieuws (voor een hippie is het glas half vol): met een reparatie kan ie zo weer 10 jaar mee, want de ANWB meneer is onder de indruk van de staat van de motor/camper.
Als hij vervolgens de sleepwagen heeft gebeld kunnen we ook de laatste 70 km, met iets minder opgeheven hoofden, afleggen.
You got to move...
 
 
 
To be continued!
 
Peace and Love all!
 
 

 

 

 
 

 

maandag 15 september 2014

Happy on wheels

Haaaaaaaallllooooo!


De eerste langere reis is een feit. Na een tussenstop bij lieve vriendjes in Middelburg gingen we op pad.
Dat begon net zo soepel als we hadden bedacht. Niet dus...

Eerst stonden we stil bij een tankstation, de frons op het gezicht van Robert sprak boekdelen. Uiteindelijk starten we gelukkig wel weer op eigen kracht.
Vervolgens proberen we in Middelburg een boodschap te doen voor we gaan. Een uitdaging mensen! Een prachtige oude stad vol met wegafsluitingen en omleidingen door straatjes met een max van 2M. Laten wij nou precies 2M zijn. "Zonder de spiegels dan" sprak zij cynisch. Vervolgens blijken parkeerplaatsen niet heel campervriendelijk, maar daar kom ik nog op terug.

Als we eindelijk de provisie hebben ingeslagen kan de vakantie echt beginnen!

Not.

We starten weer niet. De sfeer was niet zo warm meer in de camper kan ik u vertellen. 2 oude duitse mensen helpen ons middels startkabels op weg. We zijn er klaar mee en hopen dat het de accu is die ons steeds in de steek laat, want naar de motor is voor vertrek toch uitvoering gekeken!?!? Naast de frons heeft Robert nu ook de handen voor zijn gezicht geslagen.

Gamma Terneuzen is nu onze eerste bestemming op de vakantie.
Hmm niet echt wat we voor ogen hadden. Maar de technische blik van manlief blijkt te kloppen, met een nieuwe accu loopt the Sunrise als een zonnetje.
En naarmate we zuidelijker en zonniger rijden warmt ook zowaar de sfeer in de camper weer op. WIJ -> hartje -> DE CAMPER.

We komen aan bij een plaatsje onder Calais. We vinden een supermooi plekje met zeezicht. Wat wil je meer? We kunnen zelfs Engeland zien liggen vanuit de camper.
Het vakantiegevoel begint te komen. Als we de volgende dag een supermooie en sportieve wandeling maken is het gevoel compleet. Ik geef me over aan de ontspanning en laat al het klussen, werk en andere perikelen van de laatste tijd achter me.

Livin' in the moment! Hier en nu. Affin, jullie mogen mee genieten:



 
 

BTW mocht het je nog niet zijn opgevallen, dit blog is gepimpt. Boven aan kun je leuke pagina's aanklikken om te kijken hoe het begon. Maar vooral: er staan voor en na foto's op! Klik en enjoy.
Oh en je kunt nu ook gewoon onder aan mijn berichten reageren, wat ik heel leuk zou vinden :))))(kies dan bij reageren voor anoniem of naam/url).

Thanks vast!

Dikke kus uit het hier en nu!





 
 
 

woensdag 27 augustus 2014

To camp or not to camp


Hai allemaal!


Tijd voor een update! Want terwijl familie en vrienden de stand van zaken in ons campertje aardig hebben kunnen volgen blijft het op dit blog nogal stilletjes. Daar is een woord voor: perfectionisme. Herken je dat; je denkt steeds als ik nu nog even dit of dat doe, dan is het pas echt af en kan ik het met anderen delen…

Dat nog even blijkt in de praktijk vaak nog even te worden uitgesteld. En dat je dan in eens beseft dat het, zonder dat die paar dingetjes gedaan zijn, eigenlijk ook wel prima is. Anders had je het wel eerder gedaan. Volgt u het nog? Ja!? Fijn. Dan kunnen nu we door met dit blog.

Laten we ons focussen op wat wèl is gebeurd: de gordijnen hangen!! Nadat mijn handige zus mij op weg had geholpen, was het aan mij om ze af te maken; met moeders naaimachine te leen. Wekenlang stond in de hoek van mijn woonkamer een witte naaimachine met daarbovenop een grote blauwe tas met iets dat als ik me nog even kwaad zou maken, gordijnen zouden worden. Steeds als ik me na een drukke werkdag probeerde te ontspannen, keken ze naar me…. die naaimachine en die blauwe tas.
Toen ik de blikken niet meer kon verdragen ben ik ervoor gaan zitten en heb ik het gedaan! De gordijnen zijn genaaid en ze zijn door de blogschrijfster zelf opgehangen. Het was al met al geen gemakkelijke opgave, want de superleuke restjes stof die ik aan de onderkant vd gordijnen had bedacht bleek van tricot en dat is zwaar *** om netjes op de andere stof te krijgen. Ik ben weer een paar vloeken armer, maar een vaardigheid rijker.

Verder zijn er accessoires in de camper gekomen. Potten, pannen en dingen waar je niks aan hebt maar die er wel leuk uitzien. Zoals een gehaakte bloemenslinger (gehaakt door iemand uit de jaren 70)  en een dromenvanger (die is natuurlijk wel nuttig, want wie wil er nou een nachtmerrie als ie aan t camperen is!?). En kussentjes.
Ik moet zeggen dat manlief wel eens begint te zuchten als ie buiten ons huis nu ook weer in de camper het zoveelste kussentje ziet verschijnen. Gewoon incasseren mannen, neem je een vrouw, krijg je die kussentjes erbij.

Ik heb ook een lampje bij elkaar bedacht: een mandje+ een snoer+een fitting+een stekker wordt dan:
 
 
 

Wat inmiddels ook is gedaan: de badkamer. Deze was voorzien van een superleuk origineel retro behangetje. Dit behangetje viel alleen niet echt op omdat ik nog geen tijd had gehad om de badkamer nog even te ontdoen van zijn donkerbruine sfeertinten. Nu is alles ook fris wit en het behangetje is helemaal tot zijn recht gekomen (pics volgen).

Mijn lief houdt zich ondertussen bezig met elektra. Wat hij precies doet weet ik niet, maar het lijkt ingewikkeld. Letterlijk. Draadjes en vloeken vinden hun weg door de camper. Soms rijden we ook ineens niet meer. Maar een volhouder is het, de spaghetti van snoertjes ziet er in ieder geval al een stuk professioneler uit en meestal komen we ook (zonder hulp) van A naar B. Wat een jolijt!

Er zijn  al aardig wat A’s en B’s geweest. Daarvan volgt nu een kleine fotoreportage. Want zoals de titel al doet vermoeden. Wij maken de balans op: to camp or not to camp. Wij zeggen volmondig: TO CAMP!

Zodra we wegrijden wanen we ons in vakantiestemming de stress laten we achter ons. We rijden superkalm en aircoloos van het ene mooie plekje naar het andere mooie plekje. Daar is dan meestal natuur, rust en er zijn gezellige avondjes met wijn en vrienden of familie. We like!

Van het weekend volgt meer camperinterieur, want ik moet nog even opruimen en foto’s maken. Nu vooral de ervaring in beeld:
 
                    Hippiefestival Gorinchem:



 
 
Burgh Haamstede
 

 
Berg en Dal
 

 
 

Nu ga ik een uiltje knappen. Interieur foto's volgen, als beloofd, zeer snel. Dit x wacht ik niet nog even...

Dikke doei!

maandag 19 mei 2014

Not all who wander are lost

Hoi pipeloi!

Back in blog business. Het was tijd voor een pauze. Er moest worden gewerkt voor de baas en daarnaast moest er vooral even worden genikst. Dus de camper bleef even wat ie was. Half af.
2 zalige weken lang hing Robert aan een berg en ik maakte van deze gelegenheid dankbaar gebruik om mijn kwast aan de spreekwoordelijke wilgen te hangen.  

Alles bij elkaar was het even te druk. En druk is niet goed voor het creatieve brein. Jaja allen; u krijgt deze wijsheid gewoon gratis in mijn blog, doe er u voordeel mee.

Het niksen (lees: slapen, vrienden bezoeken en wijn drinken) heeft zijn vruchten afgeworpen. De creativiteit vindt zijn weg weer en dit leidt tot acties. Acties in de breedste zin van het woord: klussen, plakken, inrichten en als de zon schijnt beslissen om de camper in te springen en van het leven te genieten. Zonder in detail te treden geef ik u de foto's. Want zoals een andere wijze les ons leert: een beeld zegt soms meer dan 1000 woorden.




 
Er wordt aan gordijnen gewerkt. Zuslief leert mij de fijne kneepjes van het vak. Hier een sneakpeak:
 
  
De deur is beplakt met een kringloop-atlas en behanglijm.
 
Voor en Na      
            

Er wordt druk verder gegaan met inrichten en afwerken. De kussens zijn bekleed en de vloer is bijna af. Ik wil nog niet alles weggeven dus nog even een kleine geheugen opfrisser en een kleine blik op het nu.....

Februari 2014:

Mei 2014:
And again:

 

Zo jullie mogen je zojuist van verbazing, blijdschap en/of jaloezie opengevallen monden weer even sluiten om ze vervolgens weer open te laten vallen bij de laatste foto's die volgen. Want mensen; zo ziet het leven van een happy camper er uit. YOLO to the max.






 
 


Need I say more!? Peace & Love

Doeiiiii